informator medyczny

Znieczulenie zewnątrzoponowe - forma znieczulenia regionalnego z grupy blokad centralnych, w której leki przerywające przewodnictwo nerwowe podaje się do przestrzeni między ścianą kostną kanału kręgowego, a oponą twardą otaczającą rdzeń kręgowy. Z tej przestrzeni leki dyfundują do płynu mózgowo-rdzeniowego przez oponę twardą oraz oddziałują na nerwy rdzeniowe wychodzące poza kanał kręgowy.

Znieczulenie charakteryzuje się mało dynamicznym początkiem znieczulenia, możliwością wykonania w dowolnym odcinku kręgosłupa oraz możliwością wykonania ciągłego znieczulenia zewnątrzoponowego po wprowadzeniu do przestrzeni zewnątrzoponowej specjalnego cewnika.

Wskazania

Podanie leku do przestrzeni zewnątrzoponowej jest zazwyczaj stosowane do znieczulenia pacjenta. Różne są techniki wykonania znieczulenia zewnatrzoponowego, jak i wskazań do znieczulenia jest wiele. Niektóre efekty uboczne znieczulenia mogą, w pewnych okolicznościach, wpływać korzystnie (np. rozszerzenie naczyń krwionośnych u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych). Pozostawienie cewnika w przestrzeni zewnatrzoponowej pozwala na prowadzenie znieczulenia we wlewie ciągłym jeszcze przez kilka dni od założenia cewnika (znieczulenie zewnatrzoponowe ciągłe).

Znieczulenie zewnątrzoponowe stosuje się:

• W uśmierzaniu bólu, gdy operacja nie jest rozpatrywana.
• Jako dodatek do znieczulenia ogólnego, co redukuje zapotrzebowanie na opioidy w czasie operacji.
• W łagodzeniu bólu pooperacyjnego.
• W terapii przeciwbólowej pleców.
• W terapii bólu przewlekłego lub łagodzeniu objawów w opiece terminalnej.

Zobacz też

• blokady centralne
• znieczulenie
• znieczulenie podpajęczynówkowe