informator medyczny

Telitromycyna − antybiotyk należący do ketolidów, który jako pierwszy, spośród wszystkich leków z tej grupy został wprowadzony do użycia.

Telitromycyna jest zarejestrowana i sprzedawana w Polsce pod nazwą handlową Ketek, jednak nie jest stosowana w terapii^[3].

Historia

Francuska firma farmaceutyczna Hoechst Marion Roussel (później Sanofi-Aventis) rozpoczęła II i III etap badań z telitromycyną w 1998 roku. Została ona zatwierdzona przez Komisję Europejską w lipcu 2001r., do sprzedaży trafiła w październiku 2001 roku. W USA została zatrwierdzona przez FDA 1 kwietnia 2004 roku po czym trafiła na rynek amerykański.

Mechanizm działania

Blokuje syntezę białek bakteryjnych poprzez łączenie się z podjednostką 50S rybosomów w okolicy łączenia transferazy peptydowej, siła wiązania się telitromycyny z rybosomem jest ponad 10 razy wyższa od erytromycyny^[3].

Zastosowanie

Głównym wskazaniem do zastosowania tego leku jest zapalenie płuc u dorosłych, wywołane przez bakterie oporne na inne powszechnie stosowane antybiotyki. Może być zastosowany również w ciężkich zapaleniach oskrzeli, zapaleniach zatok przynosowych, zapaleniach gardła i migdałków^[4].

Farmakokinetyka

Telitromycyna jest cząsteczką kwasooporną i jest bardzo dobrze absorbowana. Dobrze penetruje do tkanek (osiąga znacznie wyższe stężenie w tkankach niż w osoczu) i fagocytów (co ułatwia transport antybiotyku do miejsca zakażenia)^[3].

Działania niepożądane

Najczęściej pochodzą one z układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha). Poza tym występują:

• bóle głowy
• zaburzenia smaku
• zaburzenia widzenia
• przyśpieszenie akcji serca
• opisano również kilka przypadków ostrej niewydolności wątroby

Telitromycyny nie powinno stosować się u pacjentów chorujących na miastenię.

Przypisy

1. ↑ Telitromycyna – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
2. ↑ Telitromycyna – karta leku (APRD00483) (ang.). DrugBank.
3. ↑ ^{3,0 3,1 3,2} Danuta Dzierżanowska: Antybiotykoterapia praktyczna. Wyd. V. α-medica press, 2009, ss. 139-140. 
4. ↑ Wojciech Kostowski i Zbigniew S. Herman: Farmakologia. Wyd. III. T. 2. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 346.