Powiązane leki
(opisy)

Tears Again

Zdrowe Oczy

Passiflora GHL

Mirapexin (Pramipexoleum)

Thyreoidea Compositum

Toviaz (Fesoteroidinum)

Agufem (Agni casti fructi extractum siccum)

Gastrocynesine

Ignatia Dagomed 14 stres

Medigox (Metildigoxinum)

Tagi

symulacja symulowac osobowosc kontekst psychiczna pobudka zaburzenie postepowac zewnetrzny somatyczny

Fora dyskusyjne

zobacz F45 - źle ze mną? (0)

zobacz Nerwica? (4)

zobacz Granulocytopenia Obwodowa o nienabytej etiologii (2)

zobacz Dla Wszystkich Odwiedzających Forum Lekarzy (0)

zobacz zemdleć wiele razy w ciągu godziny (0)

zobacz Problem - poranne wzdęcia (1)

zobacz Brak ochoty na życie. (1)

zobacz śluz z cewki moczowej (0)

zobacz ból w uszach (4)

zobacz Grypa jelitowa? (0)

zobacz I-Doser (2)

zobacz beta Hcg (4)

zobacz proteinogram (8)

zobacz interpretacja wyników (1)

zobacz co to jest RF2 (1)

Informator Medyczny » Encyklopedia » Symulacja (medycyna)

Symulacja (medycyna)

Symulacja
ICD-10 Z76.5

Symulacja jako przedmiot zainteresowania nauk klinicznych (medycyny i psychologii) jest definiowana jako celowe fałszowanie, wyolbrzymianie lub samowywoływanie choroby (psychicznej lub somatycznej) motywowane dającymi się określić pobudkami zewnętrznymi. Zjawiskiem przeciwnym jest dysymulacja.

Symulowanie objawów somatycznych pojawia się częściej w kontekście zewnętrznych pobudek finansowych, objawów psychicznych – w kontekście związanym z postępowaniem sądowym (np. chęć uniknięcia niekorzystnego wyroku lub uzyskania wyroku korzystnego). Klasycznym opisem symulowania jest biblijna relacja dotycząca króla Dawida, który symulował objawy psychiczne – pobudką zewnętrzną była w tym przypadku chęć uniknięcia konfrontacji z silniejszym przeciwnikiem[1]. Opisy symulacji pojawiały się regularnie na przestrzeni dziejów, m.in. dwa jej przypadki dotyczące objawów somatycznych opisał Galen.


Diagnostyka różnicowa

Występowanie pobudek zewnętrznych odróżnia symulację od zaburzeń pozorowanych (często mylonych z symulacją). W odróżnieniu od osób symulujących, u osób z zaburzeniami pozorowanymi pobudka jest wewnętrzna – jest nią potrzeba utrzymywania się w roli osoby chorej.

Cechą symulacji jest występowanie zewnętrznych pobudek – może to być np. możliwość uzyskania świadczenia finansowego, zdobycie dostępu do leków, uniknięcie pracy, przyjęcie do szpitala, zapewnienie sobie świadczeń medycznych np. wizyty domowej lekarza itd. Celem symulacji może być również uzyskanie uwagi lub współczucia[2].

Możliwa jest symulacja zastępcza (ang. by proxy), gdy w celu osiągnięcia korzyści objawy choroby (najczęściej somatyczne) prowokowane są u drugiej osoby. Np. rodzic może symulować objawy u dziecka chcąc wymusić wizytę domową lekarza pediatry. Zjawisko takie określa się jako zastępczy zespół Münchhausena


Kryteria diagnostyczne

Rozpoznanie symulacji opiera się na stosowaniu kwestionariuszy i skal samooceny (do najczęściej stosowanych należy kwestionariusz TOMM oraz 15-punktowy test Reya) oraz na ocenie neuropsychologicznej z wykorzystaniem różnych zestawów cech sugerujących występowanie symulacji (np. klasyczny zestaw pięciu oznak Wadella).

Według podręcznika DSM-IV-TR[3] symulację należy podejrzewać mając do czynienia z jakąkolwiek kombinacją następujących okoliczności:

  • medyczno-prawny kontekst (np. skierowanie do lekarza lub psychologa klinicznego przez prokuratora);
  • znaczna rozbieżność między objawami relacjonowanymi przez pacjenta a wynikami obiektywnego badania;
  • brak współpracy podczas badania i nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących dalszego postępowania;
  • występowanie cech osobowości antyspołecznej.

Niektóre testy psychologiczne (np. MMPI-2) zawierają skale kontrolne, mające za zadanie odróżnianie symulacji zaburzeń osobowości od rzeczywistego zaburzenia. Skale te posługują się pytaniami o symptomy, które rzadko występują przy rzeczywistych zaburzeniach, jednak osobie bez przygotowania medycznego kojarzą się z chorobami psychicznymi. Symulanci mają w takich skalach średnio istotnie wyższe wyniki od osób z prawdziwymi zaburzeniami. Nadmierna symulacja unieważnia wyniki testu[4].


Leczenie

W postępowaniu terapeutycznym zalecane jest podejście niekonfrontacyjne, umożliwiające pacjentowi "wyjście z twarzą". W podejściu tym unika się mówienia pacjentowi wprost, że symuluje – stosuje się raczej strategie umożliwiające mu rezygnację z symulowania. Jednym z problemów związanych z postępowaniem z pacjentem symulującym są wzbudzane przez niego negatywne reakcje i postawy osób świadczących opiekę, mogące doprowadzić do odmowy dalszej opieki ze wszystkimi tego konsekwencjami (zdrowotnymi i prawnymi).


Zobacz też


Przypisy

  1. I Księga Samuela, rozdział 21 wersety 14–16 wraz z kontekstem
  2. Richard Rogers: Clinical Assessment of Malingering and Deception, Third Edition. The Guilford Press. ISBN 1-59385-699-7. 
  3. Kryteria diagnostyczne według DSM-IV-TR. Redakcja wydania polskiego Jacek Wciórka. Wyd. Elsevier 2008, s. 251
  4. Marek Matkowski: MMPI – badanie, opracowanie, interpretacja. Poznań: Pracownia Terapii i Rozwoju Osobowości, 1992. 


Tekst udostępniany na licencji Creative Commons.
Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Symulacja_(medycyna)

Artykuły Wikipedii dotyczące medycyny, weterynarii i tematów pokrewnych nie mogą być traktowane jako porada medyczna ani jako opinia medyczna w przypadku jakiegokolwiek problemu zdrowotnego lub sposobu leczenia. Nawet jeżeli opis zawarty w artykule jest zgodny z aktualną wiedzą medyczną, może nie mieć zastosowania do konkretnego przypadku chorobowego, objawów czy terapii.

książki

Terapia poznawcza zaburzeń osobowości Terapia poznawcza zaburzeń osobowości
 
Mózg Mózg
 
Zaburzenia osobowości Zaburzenia osobowości
 
Biotechnologia farmaceutyczna Biotechnologia farmaceutyczna
 
Jak żyć z zespołem jelita nadwrażliwego Jak żyć z zespołem jelita nadwrażliwego
 
Psychologia lekarska w leczeniu chorych somatycznie Psychologia lekarska w leczeniu chorych somatycznie
 
Charakter człowieka i jego wpływ na zdrowie Charakter człowieka i jego wpływ na zdrowie
 
Harmonia czterech ciał Harmonia czterech ciał