Powiązane leki
(opisy)

Baneocin (Bacitracinum, Neomycini sulfas)

Acidolac

Bio-Tura

Duo-Lactil

Duo-Lactil Junior

LactoSeven

Biofazolin (Cefazolinum)

Kloracef (Cefaclorum)

Azycyna (Azithromycinum)

Canbiox (Azithromycinum)

Tagi

grac szczep dodatni antybiotyk pseudomonas skora rybosom bakteria toksycznosc neomycyna

Fora dyskusyjne

zobacz Ziarniak G+ (1)

zobacz Probiotyk - pytań kilka (17)

zobacz choroba WZJG lub Croma a Pseudomonas (0)

zobacz wymaz z pochwy (2)

zobacz zakażenie krwi bakteriami proteus mirabilis i pseudomonas (1)

zobacz pseudomonas (8)

zobacz Walka z Pseudomonas (1)

zobacz pomoc dla Wiktorii (0)

zobacz Lek na PSEUDOMONAS AERUGINOSA (1)

zobacz prawdopodobna przyczyna IBS i leczenie (0)

zobacz Nawrót heliobacter pylori (1)

zobacz Chlamydia pneumoniae- interpretacja (3)

zobacz Dicoflor 60 (1)

zobacz pytanie o kuracje (2)

zobacz LaciBios femina a trilac (11)

Neomycyna

Neomycyna
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C23H46N6O13
Masa molowa 614,644 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 1404-04-2
PubChem 8378[1]
DrugBank APRD00013[2]
Klasyfikacja
ATC A 01 AB 08
A 07 AA 01
B 05 CA 09
D 06 AX 04
J 01 GB 05
R 02 AB 01
S 01 AA 03
S 02 AA 07
S 03 AA 01

Neomycyna – antybiotyk naturalny zaliczany do grupy antybiotyków aminoglikozydowych produkowany przez Streptomyces fradiae. Głównie stosowany zewnętrznie, rzadko w postaci doustnej. Nie wchłania się z przewodu pokarmowego, a nie jest stosowany parenteralnie ze względu na toksyczność.

Działa bakteriostatycznie i bakteriobójczo na bakterie Gram-ujemne oraz niektóre Gram-dodatnie. Mechanizm działania neomycyny, podobnie jak innych aminoglikozydów, polega na blokowaniu syntezy białek bakteryjnych. Antybiotyk ten wiąże się nieodwracalnie z miejscem A rybosomu, uniemożliwiając bakterii włączanie nowych aminokwasów do powstającego białka. Działanie jest uzależnione od wniknięcia leku do wnętrza komórki bakteryjnej, w którym znajdują się rybosomy.

Spektrum działania obejmuje:

  • gronkowce (z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę)
  • pałeczki Enterobacteriaceae (zwłaszcza Klebsiella spp., Enterobacter spp., Proteus indolo-dodatni), Escherichia coli, Klebsiella, Haemophilus influenzae, Shigella, Pseudomonas.
  • prątki np. Mycobacterium tuberculosis (odporne na streptomycynę).

Nie działa na Pseudomonas aeruginosa i Streptococcus spp.

Wskazania:

  • zakażenia skóry, aparatu ochronnego oka, uszu (zwłaszcza wywołane przez gronkowce np. czyraczność, liszajec zakaźny)
  • przygotowanie do zabiegu chirurgicznego na jelicie

Przeciwwskazania:

Nie zaleca się długotrwałej terapii ze względu na możliwe działanie alergizujące (osutka), selekcję szczepów opornych i toksyczność leku.


Historia

Neomycynę odkrył w 1949 roku mikrobiolog Selman Waksman i jego student Hubert Lechevalier. Do lecznictwa wprowadzona w 1952 roku przez firmę farmaceutyczną Lundbeck.


Przypisy

  1. Neomycyna – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Neomycyna – karta leku (APRD00013) (ang.). DrugBank.

Bibliografia



Tekst udostępniany na licencji Creative Commons.
Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Neomycyna

Artykuły Wikipedii dotyczące medycyny, weterynarii i tematów pokrewnych nie mogą być traktowane jako porada medyczna ani jako opinia medyczna w przypadku jakiegokolwiek problemu zdrowotnego lub sposobu leczenia. Nawet jeżeli opis zawarty w artykule jest zgodny z aktualną wiedzą medyczną, może nie mieć zastosowania do konkretnego przypadku chorobowego, objawów czy terapii.

książki

Nerki. Bakterie atakują Nerki. Bakterie atakują
 
Srebro koloidalne. Rewolucja w leczeniu Srebro koloidalne. Rewolucja w leczeniu
 
Kompendium antybiotyków 2009 Kompendium antybiotyków 2009
 
Kompendium antybiotyków ambulatoryjnych 2009 Kompendium antybiotyków ambulatoryjnych 2009
 
Przewodnik antybiotykoterapii 2011 Przewodnik antybiotykoterapii 2011
 
Delikatny masaż dziecka Delikatny masaż dziecka
 
Jak radzić sobie z chorobami skórnymi Jak radzić sobie z chorobami skórnymi
 
Piękna na 1001 sposobów Piękna na 1001 sposobów