informator medyczny

Moksybucja – technika leczenia przy pomocy przyżegań, stosowana w medycynie dalekowschodniej.

Moksybucja, podobnie jak akupunktura, oparta jest na oddziaływaniu na odpowiednie punkty na ciele. Miejsca te nie są jednak, jak w akupunkturze, nakłuwane, lecz przypalane patyczkiem owiniętym watą nasączoną substancją leczniczą. Do praktyk tych używane są również papierosy, wypełnione m.in. suszonymi liśćmi bylicy pospolitej^[1]. Moksybucja tradycyjnie stosowana była w przypadkach cięższych, gdy akupunktura nie dawała rezultatów^[2].

W Europie moksybucja znana jest od XVII-XVIII wieku^[1].

Nie ma obecnie żadnych dowodów naukowych na skuteczność tych zabiegów; jedynie 2 badania u chorych z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego wykazały przewagę moksybucji nad innymi metodami orientalnymi (wymaga to dalszych badań)^[3].

Etymologia nazwy

Nazwa moksybucja pochodzi od słowa moxa, moksa. Jest ono zniekształceniem japońskiego słowa mogusa (bylica pospolita)^[1] (艾), które w języku chińskim wymawiane jest jako ài. Sama czynność moksybucji pisana jest natomiast znakiem 灸, który po japońsku jest czytany kyū lub yaito, a po chińsku jiǔ.

Przypisy

1. ↑ ^{1,0 1,1 1,2} Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 164. ISBN 83-05-13407-5. 
2. ↑ Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003, s. 136. ISBN 83-232-1272-4. 
3. ↑ SY. Kim, Y. Chae, SM. Lee, H. Lee i inni. The Effectiveness of Moxibustion: An Overview During 10 Years.. „Evid Based Complement Alternat Med”, Oct 2009. doi:10.1093/ecam/nep163. PMID 19825873. 

Bibliografia

• Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003. ISBN 83-232-1272-4. 
• Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005. ISBN 83-05-13407-5.