informator medyczny

Hipomagnezemia – stan obniżonego poziomu magnezu w organizmie.

Rozróżnia się 2 możliwości:

• hipomagnezemia z jawnym niedoborem magnezu, gdy poziom tego pierwiastka w surowicy krwi spada poniżej 0,7 mmol/l;
• hipomagnezemia z utajonym niedoborem magnezu, gdy stężenie magnezu w surowicy jest jeszcze prawidłowe, lecz w dożylnym teście obciążenia magnezem (polegającym na dożylnym podaniu roztworu MgSO₄ i ocenie jego wydalania z moczem) wydalonych zostaje poniżej 80% podanej dawki magnezu (czyli ponad 20% zostaje zatrzymane i przyswojone przez organizm).

Magnez przyjęty z pożywieniem zostaje wchłaniany głównie w jelicie cienkim. Na wchłanianie magnezu mają wpływ następujące substancje:

• witamina B₆;
• selen;
• dieta wysokobiałkowa;
• kwaśne środowisko;
• laktuloza;
• kwasy tłuszczowe nienasycone.

Dobowe zapotrzebowanie na magnez wynosi 300–400 mg.

Przyczyny

Do niedoboru magnezu dochodzi w następujących sytuacjach:

• dieta o małej zawartości magnezu (duże ilości magnezu zawierają: niektóre rodzaje wody mineralnej, kakao i jego przetwory, na przykład czekolada, soja, kasza gryczana, orzechy, rośliny strączkowe, ryż biały, owoce morza, szpinak, pieczywo ciemne i pełnoziarniste, kukurydza);
• zespoły złego wchłaniania;
• narażenie na stres wskutek zwiększonego wydalania magnezu z moczem oraz jego inaktywacji przez wolne kwasy tłuszczowe uwalniane w czasie lipolizy.

Niedobór magnezu może być odpowiedzialny za następujące objawy chorobowe:

• wzmożona pobudliwość ruchowa;
• zmęczenie psychiczne i fizyczne;
• zaburzenie koncentracji;
• stany lękowe;
• zaburzenia pamięci;
• zaburzenia snu;
• drżenie mięśni.