Dyskusja
Powiązane leki
(opisy)
Asprocol (Acidum acetylsalicylicum, Glycinum)
Stamaril (Vaccinum febris flavae vivum)
Phytolacca Dagomed 24 bóle gardła, chrypka
Aspirin przeciw migrenowym bólom głowy (Acidum acetylsalicylicum)
Bryonia Dagomed 37 bóle barku i szyjne
Coffecorn forte (Ergotamini tartras, Coffeinum)
Tagi
Fora dyskusyjne
zobacz Angina (8)
zobacz Co mi jest? (3)
zobacz POCHP i choroby wspolistniejace (0)
zobacz Wyjazd do Turcji (2)
zobacz zapalenie pluc? (0)
zobacz wysoka Gorączka u 7miesięcznego dziecka (2)
zobacz biostymina w czasie choroby (1)
zobacz celiakia i cukrzyca (0)
zobacz celiakiia (0)
zobacz chorób autoimmunologicznych współistniejących z ciążą (0)
zobacz prosze o pomoc w interpretacji badania EEG (0)
zobacz Bóle po zapaleniu jelita gróbego. (1)
zobacz Bóle nadgarstków, śródręcza. (0)
zobacz szkarlatyna ? (0)
zobacz Możliwość wmówienia sobie choroby (4)
Informator Medyczny » Encyklopedia » Choroba legionistów
Choroba legionistów
Choroba legionistów (inaczej legioneloza lub legionelloza) – to ciężka zakaźna choroba dróg oddechowych wywołana zakażeniem Gram-ujemną bakterią Legionella pneumophila. Po raz pierwszy bakteria ta została wyizolowana podczas epidemii zachorowań, która miała miejsce w 1976 r. w Filadelfii, w trakcie zjazdu weteranów wojennych w hotelu Bellevue Stratford Hotel.
Gorączka Pontiac jest inną, łagodną postacią zakażenia, która przebiega jako grypopodobna choroba, bez zapalenia płuc i z tendencją do samoistnego ustępowania. Po raz pierwszy rozpoznano ją w 1968 r. w budynku departamentu zdrowia w Pontiac w stanie Michigan w USA.
Zachorowania w Filadelfii w 1976 r.[1]
W lipcu 1976 r. w Bellevue-Stratford Hotel w Filadelfii odbywał się zjazd amerykańskiej organizacji kombatanckiej American Legion. Już dwa dni od jej rozpoczęcia jeden z uczestników zachorował na ciężkie zapalenie płuc. Liczba osób które zachorowały różni się w zależności od źródeł, ale przyjmuje się, że ogółem zachorowało 221 z czego 34 osoby zmarły (29 uczestników i 5 z obsługi hotelu).
Dochodzenie przeprowadzone przez ośrodek CDC z Atlanty ostatecznie 18 stycznia 1977 r. dowiodło, że to bakteria Legionella pneumophila jest odpowiedzialna za te zachorowania.
Do rozwoju bakterii doszło w hotelowym systemie klimatyzacji.
Epidemiologia
W 2005 roku w Polsce zanotowano 21 przypadków legionellozy[2].
Objawy chorobowe
- okres inkubacji 2 - 10 dni
- gorączka, dreszcze
- uczucie osłabienia, złe samopoczucie, senność
- jadłowstręt
- bóle głowy i bóle mięśniowe
- objawy ze strony układu pokarmowego:
- kaszel suchy, w późniejszym okresie wilgotny
- ból w klatce piersiowej o charakterze opłucnowym
- krwioplucie
- bradykardia u ponad 60% chorych oraz obniżenie ciśnienia tętniczego krwi
- hiponatremia, hipofosfatemia, podwyższenie poziomu transaminaz
- objawy neurologiczne:
- splątanie
- dezorientacja
- otępienie
- bezsenność
- halucynacje
- drgawki
Diagnostyka
- test immunofluoroscencyjny plwociny i krwi
- hodowla bakterii z plwociny i krwi
- badanie radioimmunologiczne moczu
- reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR)
- badanie RTG klatki piersiowej - brak charakterystycznego obrazu radiologicznego, często powoduje plamiste, zlewające się zacienienia, w 50% przebiegające z pojawieniem się wysięku w opłucnej. Cechą charakterystyczną jest też późne, nawet kilka miesięcy po zachorowaniu, ustępowanie zmian radiologicznych
- bronchoskopia
Leczenie
Podstawą leczenia jest stosowanie antybiotyków. Antybiotyki z wyboru: azytromycyna, klarytromycyna, ciprofloksacyna.
W trakcie leczenia należy wyrównać współistniejące zaburzenia wodno-elektrolitowe.
Rokowanie
Śmiertelność wynosi od 10% u osób prawidłowo leczonych, bez współistniejących zaburzeń odporności, do 80% u osób nie leczonych bądź ze współistniejącymi zaburzeniami odporności.
Przypisy
Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Choroba_legionist%C3%B3w
Artykuły Wikipedii dotyczące medycyny, weterynarii i tematów pokrewnych nie mogą być traktowane jako porada medyczna ani jako opinia medyczna w przypadku jakiegokolwiek problemu zdrowotnego lub sposobu leczenia. Nawet jeżeli opis zawarty w artykule jest zgodny z aktualną wiedzą medyczną, może nie mieć zastosowania do konkretnego przypadku chorobowego, objawów czy terapii.







