informator medyczny

Bradykardia (łac. bradycardia) – stan, kiedy częstość akcji serca wynosi poniżej 50 razy na minutę. Leczenia wymaga tylko bradykardia objawowa, tzn. powodująca np. omdlenia, utraty przytomności itp. Bradykardia może prowadzić do asystolii.

Wytrenowani atleci lub młode, zdrowe osoby mogą również mieć wolny rytm serca w odpoczynku, np. zawodowy kolarz Miguel Induráin miał rytm serca w odpoczynku 29 uderzeń na minutę^[1].

Bradykardia fizjologiczna:

• u sportowców
• u osób z wagotonią (nadmierna aktywność nerwu błędnego).

Bradykardia patologiczna:

• bradykardia zatokowa – zaburzenia powstawania bodźca w układzie bodźcotwórczym
• bloki przewodzenia – zaburzenia przewodnictwa
• działanie leków.

W blokach przewodzenia akcja serca jest zazwyczaj niemiarowa. Bradykardia może towarzyszyć również migotaniu przedsionków. Bradykardia nie jest chorobą, tylko jednym z objawów choroby serca.

Wśród stanów patologicznych powodujących bradykardię można wymienić:

• zmiany zwyrodnieniowe w układzie bodźcoprzewodzącym
• choroba niedokrwienna serca
• niedoczynność tarczycy
• przedawkowanie beta-adrenolityków, glikozydów
• hiperkaliemia – nadmierne stężenie potasu we krwi.

Bradykardię u pacjentów w ciężkim stanie leczy się podając 0,5 mg atropiny dożylnie (dawkę można powtarzać do dawki całkowitej 3 mg).

Zobacz też

• Tachykardia

Przypisy

1. ↑ 1991-1995: Big Mig's masterclass (ang.). BBC Sport, 2004-08-03. [dostęp 2011-04-22].

Bibliografia

• Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 215. ISBN 83-7430-031-0.