informator medyczny

Borrelia burgdorferi – mikroaerofilna bakteria Gram-ujemna o kształcie krętka średnicy 0,3-0,5 µm i długości 20-30 µm powodująca najczęściej spośród krętków Borrelia chorobę zakaźną – boreliozę. Wektorem transmisji choroby jest kleszcz z rodzaju Ixodes. Rezerwuarem są małe i średnie ssaki takie jak ryjówki, myszy, wiewiórki, zające, a także ptaki leśne, m.in. kosy i drozdy.

Bakteria ta została nazwana dla uczczenia amerykańskiego naukowca szwajcarskiego pochodzenia Willy'ego Burgdorfera, który odkrył ją w 1982 roku.

B. burgdorferi (szczep B31) jest trzecią bakterią, u której zsekwencjonowano genom; składa się on z 910725 par zasad i zawiera 853 geny^[1]. Zakażenie B. burgdorferi zostało powiązane z występowaniem chłoniaków nieziarniczych^[2].

Zakażenie

Wyróżnia się 3 fazy zakażenia, które najłatwiej zaobserwować u ludzi:

1. stadium wczesne ograniczone – 7–30 dni po ukąszeniu – najbardziej charakterystycznym objawem jest tzw. rumień wędrujący – czerwone przebarwienie w miejscu ugryzienia, które przejaśnia się w centralnej części, w tym czasie bakteria bytuje w skórze; dodatkowo mogą wystąpić objawy grypopodobne: bóle głowy, mięśni, stawów;
2. stadium wczesne rozsiane – bakterie przedostają się do narządów (serca, narządów ruchu, układu nerwowego itp.) dając niespecyficzne objawy neurologiczne i sercowe – po 2-3 miesiącach od kontaktu z kleszczem;
3. stadium późne – wiele miesięcy lub lat po zakażeniu może dojść do trwałego uszkodzenia zajętych narządów i w skrajnych wypadkach do śmierci chorego.

Diagnostyka

Testy serologiczne na obecność Borrelia burgdorferi:

Przypisy

1. ↑ Fraser CM., Casjens S., Huang WM., Sutton GG., Clayton R., Lathigra R., White O., Ketchum KA., Dodson R., Hickey EK., Gwinn M., Dougherty B., Tomb JF., Fleischmann RD., Richardson D., Peterson J., Kerlavage AR., Quackenbush J., Salzberg S., Hanson M., van Vugt R., Palmer N., Adams MD., Gocayne J., Weidman J., Utterback T., Watthey L., McDonald L., Artiach P., Bowman C., Garland S., Fuji C., Cotton MD., Horst K., Roberts K., Hatch B., Smith HO., Venter JC. Genomic sequence of a Lyme disease spirochaete, Borrelia burgdorferi.. „Nature”. 6660 (390), ss. 580–6, grudzień 1997. doi:10.1038/37551. PMID 9403685. 
2. ↑ Guidoboni M., Ferreri AJ., Ponzoni M., Doglioni C., Dolcetti R. Infectious agents in mucosa-associated lymphoid tissue-type lymphomas: pathogenic role and therapeutic perspectives.. „Clinical lymphoma myeloma”. 4 (6), ss. 289–300, styczeń 2006. PMID 16507206.